• Blog
ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΛΗΘΕΙΑ ΜΑΣ!!

ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΛΗΘΕΙΑ ΜΑΣ

 

   Θα πρέπει να πιστεύεις στην δική σου αλήθεια και θα πρέπει να εμβαθύνεις στη σχέση σου με αυτήν και θα επικοινωνήσεις/ενωθείς με ανθρώπους που ψάχνουν την ίδια αλήθεια με εσένα ακόμα και αν δεν το κάνουν με τον ίδιο τρόπο που το κάνεις εσύ. Έτσι λοιπόν ποτέ δεν θα πρέπει να φοβάσαι την δική σου αλήθεια και να την εξερευνάς. Επίσης, δεν θα πρέπει να φοβάσαι να την αφήσεις να φύγει αν διαπιστώσεις ότι υπάρχει μια βαθύτερη αλήθεια που σου «μιλά». Και ταυτοχρόνως ότι κάνεις εκεί έξω στον κόσμο να δουλέψεις τόσο εσωτερικά γιατί αν δεν το κάνεις η παρουσία σου και η εργασία σου στον κόσμο δεν θα είναι τόσο αποδοτική.

   Η γυναίκα μου πραγματικά μου είπε στα ίσια για τον εθισμό μου με τη δουλειά μου είπε «Πρέπει να καταλάβεις ότι είσαι εργασιομανής» κι αυτό με ταρακούνησε και με έκανε να πάρω μια απόφαση σχετικά με το τί είδους ζωή θέλω να έχω. Η εργασία μπορεί να είναι ικανοποιητική και παίρνεις πολλή αποδοχή αλλά τα προβλήματα που μου δημιουργούσε στις πρωταρχικές μου σχέσεις ήταν πολλά και σημαντικά, επομένως έπρεπε να βάλω σε μια νέα τάξη τα πράγματα και να ηρεμήσω και κάθε πρόσκληση που μου έρχεται περνάει πρώτα από την έγκριση της γυναίκας μου.  Ο μεγάλος Έλληνας συγγραφέας Αισχύλος στο έργο του Αγαμέμνων, ο χορός λέει « Εμείς οι άνθρωποι υποφέρουμε μέσα στην αλήθεια»

   Τί θα έλεγες στον 20 χρόνο εαυτό μου; «Κοίταξε μέσα σου», δεν χρειάζεται να προσπαθείς τόσο πολύ και να κοπιάζεις για να αρέσεις στους γύρω σου. Χαλάρωσε και άσε τη ζωή να έρθει σε σένα δεν χρειάζεται να πιέζεις τις καταστάσεις. Άνοιξε την καρδιά σου, μην εστιάζεις στον έξυπνο εγκέφαλό σου τόσο πολύ, δεν είναι δικό σου λάθος το πώς είναι ο κόσμος.

   Ποια ήταν η καλύτερη συμβουλή που έχεις λάβει; Είναι δύο, πρώτον από μια θεία μου που ήταν γιατρός αλλά ήθελε να γίνει συγγραφέας αλλά προσαρμόστηκε/ υπέκυψε στη θέληση του πατέρα της, πολύ ευαίσθητη και πληγωμένη ψυχή και μου έλεγε ένα κομμάτι από τον Σαίξπηρ, που ίσως ακούγεται κοινότυπο, από τον Απολλώνιο «Στον εαυτό σου να είσαι αληθινός», εύχομαι να είχα καταλάβει το νόημά του.

   Θα σας πω για μια φίλη μου η οποία είναι 48 και όταν ήταν 37 διαγνώστηκε με καρκίνο του μαστού στο στάδιο 4,το οποίο σήμαινε ότι ήταν ήδη στα κόκαλά της, εκείνη την περίοδο είχε 2 παιδία 1 και 3 και ήταν παντρεμένη με έναν επιτυχημένο επιχειρηματία κι η ίδια ήταν υψηλόβαθμο στέλεχος της Microsoft , φαινομενικά είχε την τέλεια ζωή, ήταν γυμνασμένη, έτρωγε καλά. Και έζησε μια μεταμόρφωση, έλαβε την καλύτερη ιατρική περίθαλψη που θα μπορούσε να έχει κάποιος και παρόλα αυτά της έδιναν 1 χρόνο ζωής. Ένα χρόνο πριν ταξίδεψε στη κοιλάδα της Νάπα στη Καλιφόρνια, για να γιορτάσει με τους φίλους της τα 10 χρόνια επιβίωσής της παράλληλα με τα 47 γενέθλιά της. Η μεταμόρφωση που υπέστη ήταν ότι όταν διαγνώστηκε και έδωσε προσοχή στον εαυτό της κατάλαβε ότι η ζωή της δεν ήταν η ζωή της. Είχε κακοποιηθεί σεξουαλικά ως παιδί και η αντίδρασή της στην κακοποίηση ήταν, όπως και σε πολλά παιδιά, ότι δεν έφταιγε ο ενήλικας αλλά η ίδια «Αν αυτό το τρομερό πράγμα συνέβη σε μένα θα πρέπει να είμαι πολύ κακό άτομο» άρα θα πρέπει να είμαι πολύ καλό «παιδί» για να λυτρωθώ, θα πρέπει να είμαι η καλή κόρη, η καλή μητέρα, η καλή εργαζόμενη και σύζυγος η οποία δεν θα μιλάει για τους εθισμούς του άνδρα της επειδή αυτό θα τάραζε τα νερά.

   Όταν όμως διαγνώστηκε με την ασθένεια αποφάσισε να αποτινάξει από πάνω της αυτή την «τελειότητα» και μίλησε ανοιχτά και ξεκάθαρα στην οικογένειά της για την κακοποίηση που υπέστη και άφησε και τη δουλειά της, που δεν ήταν δική της επιλογή και δεν την εξέφραζε. Έτσι, 11 χρόνια αργότερα ο καρκίνος βρίσκεται ακόμα στα κόκαλά της αλλά έχει αδρανοποιηθεί αλλά πλέον γνωρίζει πως αν θέλει να παραμείνει ζωντανή πρέπει να παραμείνει αυθεντική. Για τον λόγο αυτό πιστεύω πως όλες οι ασθένειες είναι αναστρέψιμες, μέσα από το παράδειγμα της Shannon  η οποία άρχιζε να φροντίζει τον εαυτό της και να του δίνει προσοχή, να εργάζεται πνευματικά, κάτι που αγνοούσε, είναι η απεικόνιση της υγείας, άρα υπάρχουν τρόποι να φτάσεις εκεί αλλά αποτελεί μια δέσμευση που όμως μπορεί να διαταράξει τις ήδη υπάρχουσες σχέσεις, αλλά αυτό είναι το κάλεσμα σας.

 

Μέσα στα χρόνια έχω αντιμετωπίσει  ασθενείς είτε είναι καρκίνο, είτε εθισμός στα ναρκωτικά, HIV, αλκοολισμός και γενικά οποιαδήποτε προβληματική/θανατηφόρα σωματική πληγή έχουν όλα μια κοινή ρίζα, την πρώιμη παιδική μας ηλικία. Ότι συμβαίνει κατά τη διάρκεια της παιδικής μας ηλικίας επεμβαίνει στην διαμόρφωση και ανάπτυξη της πνευματικής, βιολογικής, ψυχικής και ψυχολογικής μας δυναμικής και μορφολογίας για μια ζωή.  Δυστυχώς μπορεί να είναι μη αναστρέψιμα τα βιώματά μας αλλά μπορούμε να πετύχουμε καλύτερα αποτελέσματα αν αναγνωρίσουμε η πρώιμη απώλεια, την έλλειψη, το τραύμα έτσι ώστε να παρέχουμε στον εαυτό μας τη βοήθεια/ίαση. Αν δεν γίνει αυτό το μόνο που θα καταφέρουμε είναι να γιατρεύουμε τα συμπτώματα και όχι το πραγματικό τραύμα και δεν θα μπορούν οι θεραπευτές να μας δώσουν σωστές συμβουλές γιατί δεν θα γνωρίζουμε τί μας πονάει.

    Η συμβατική ιατρική που διδάσκεται στα πανεπιστήμια μας μαθαίνει πως το πνεύμα από το σώμα διαχωρίζονται, για παράδειγμα αν αναπτύξω καρκίνο ευθύνονται κάποιες επιλογές που έχω κάνει στην καθημερινή μου ζωή όπως η διατροφή ή το τσιγάρο ή από γενετικές προδιαθέσεις ή από ατυχία που δεν καταλαβαίνουμε. Αυτό που δεν καταλαβαίνουμε όμως είναι ότι η κοινωνική μας ζωή και οι συναισθηματικές σχέσεις με τους ανθρώπους όπως και με τον ίδιο μου τον εαυτό, αυτά συμβάλλουν στην ανάπτυξή του. Δεύτερον , διαχωρίζουμε το άτομο από το περιβάλλον του, θεωρούμε ότι το ανθρώπινο σώμα που αρρωσταίνει δεν έχει καμιά σχέση με το περιβάλλον που ζει και τη δυναμική που ανταλλάσσουν κάτι που είναι αδύνατο διότι το άτομο είναι απολύτως επηρεαζόμενο από το περιβάλλον που ζει, το βιολογικό, το οικογενειακό, το κοινωνικό και λοιπά. Έτσι, όταν ένα πρόβλημα εμφανίζεται σε ένα άτομο θα πρέπει να θεωρηθεί ως ένας σηματοδότης που δείχνει πως υπάρχει θέμα στο ευρύτερο περιβάλλον γύρω του. Θα σας δώσω 3 παραδείγματα που το επιβεβαιώνουν.

  1. Γνωρίζουμε από πολλές έρευνες που έχουν διεξαχθεί ότι τα παιδιά των οποίων οι γονείς ήταν ιδιαιτέρως αγχωμένοι είχαν την τάση να αναπτύσσουν άσθμα. Ακόμα και σε περιοχές που η μόλυνση του περιβάλλοντος ήταν αυξημένη και πάλι αυτά τα παιδιά ανέπτυσσαν άσθμα. Επίσης, μέσα από μελέτες έχουμε δει πως τα παιδιά που κατά την κύησή τους η μητέρα όχι κάπνιζε αλλά ήταν και αγχωμένη και γι’ αυτό κάπνιζε παρουσίαζαν πολλές πιθανότητες να έχουν άσθμα στη ζωή τους. Ποια είναι η σύνδεση μεταξύ της αναπνευστικής ικανότητας των παιδιών και των αγχωμένων γονιών;

Η απάντηση βρίσκεται στην ίδια τη θεραπεία που χορηγείται, που είναι κορτιζόνη και αδρεναλίνη ή αντίγραφα αυτών. Όπως ξέρουμε αυτές είναι οι ορμόνες του στρες αυτό θα έπρεπε να μας κάνει να σκεφτούμε ότι όντως υπάρχει σύνδεση μεταξύ του άγχους και του άσθματος.

  1. Σε μια έρευνα που έγινε στην Αυστραλία, γυναίκες με δείγματα καρκίνου του πνεύμονα πήγαν να τους πάρουν δείγμα για βιοψία. Πριν βγουν τα αποτελέσματα τους έκαναν ένα ψυχολογικό τεστ και διαπίστωσαν ότι οι γυναίκες που απλώς ήταν αγχωμένες είχαν μηδενικές πιθανότητες να αναπτύξουν καρκίνο του πνεύμονα, επίσης εκείνες που ήταν κοινωνικά απομονωμένες επίσης δεν έδειχναν προδιάθεση για καρκίνο, όμως οι γυναίκες που ήταν και αγχωμένες και κοινωνικά απομονωμένες το ποσοστό πιθανοτήτων να αναπτύξει καρκίνο του πνεύμονα ήταν 9 φορές μεγαλύτερες από τον μέσο όρο. Αυτό εξηγείται διότι αν η αγχωμένη γυναίκα συζητήσει το πρόβλημά της τότε τα επίπεδα άγχους μειώνονται αμέσως, αν όμως είναι και κοινωνικά απομονωμένη τότε δεν υπάρχει διαφυγή από την τοξικότητα. Θα πρέπει να το καταλάβουμε ότι ο καρκίνος δεν είναι μια ασθένεια, δεν είναι η πηγή αλλά το αποτέλεσμα των σχέσεων μας με το περιβάλλον που ζούμε.
  2. Το τρίτο παράδειγμα αφορά έναν ποδοσφαιριστή του οποίουΣ οι γονείς πέθαναν, ο πατέρας στο νοσοκομείο από καρδιακή εμβολή και η μητέρα μια ώρα αργότερα από εκείνον. Έχουν γίνει πολλές έρευνες κατά τις οποίες έχει φανεί ότι σε ηλικιωμένα ζευγάρια όταν ο ένας είναι στο νοσοκομείο βαριά άρρωστος ο άλλος που βρίσκεται σπίτι είναι πολύ πιθανό να πεθάνει. Γιατί συμβαίνει αυτό γιατί καταπιέζεται το νευρικό σύστημα, το ανοσοποιητικό, το ορμονικό σύστημα, όλα αυτά διατηρούν ισορροπία μέσα από τις σχέσεις μας με άλλους ανθρώπους.

Αν το κοιτάξουμε από την παιδική μας ηλικία, έρευνες έχουν γίνει (στην Αυστραλία) και αποδείχθηκε ότι σεξουαλικά κακοποιημένα παιδιά η πιθανότητα να αναπτύξουν καρκίνο στη ζωή τους είναι 50% παραπάνω σε σχέση με τους υπόλοιπους. Ποια είναι η σύνδεση; Η καταπίεση των συναισθημάτων κακοποίησης και ενοχής. Αυτή η καταπίεση, που κάνει το παιδί να νιώθει υπεύθυνο για όλα αδρανοποιεί το ανοσοποιητικό, νευρολογικό, ψυχολογικό σύστημα διότι δεν αισθάνεται ότι του αξίζει να ζει.

ΚΑΝΤΟ ΔΙΚΟ ΣΟΥ!!

ΔΙΕΚΔΙΚΗΤΙΚΟΤΗΤΑ

 

  Οι περισσότεροι έχουμε βρεθεί σε καταστάσεις που θέλουμε να διακόψουμε μια συνομιλία, να αποφύγουμε έναν τοξικό συνεργάτη, να παραπονεθούμε στον ενοχλητικό γείτονα που στις 2 το πρωί αποφασίζει να βάλει μουσική ή στον σερβιτόρο που μας αγνοεί. Κάτω από τέτοιες συνθήκες ακούμε τους γύρω μας να μας λένε «Αν δεν αντιδράσεις θα σε περάσουν για χαζό», «Σε κάνει ότι θέλει και καλά να πάθεις», «Πρέπει να διεκδικήσεις αυτό που σου αξίζει».

 

Το ερώτημα είναι «Τί σημαίνει διεκδικώ και πώς γίνεται;»

 

   Η διεκδίκηση αναφέρεται σε ένα είδος επικοινωνίας, δηλαδή στην ικανότητα και την τόλμη του ατόμου να εκφράζει τα συναισθήματα, τις σκέψεις, τις απόψεις, τις αντιρρήσεις του, με τρόπο όμως που θα δείχνει σεβασμό στα αντίστοιχα σημεία του συνομιλητή του. Θα πρέπει να την έχουμε στο μυαλό μας ως ένα πολύ χρήσιμο εργαλείο που μας βοηθά να τις διαπροσωπικές, συναισθηματικές σχέσεις με τους άλλους όχι όμως υπό τη μορφή επίταξης, τιμωρίας ή αντιθέτως υποταγής.

   Πολλές φορές υπάρχει σύγχυση μεταξύ της επιθετικότητας και της διεκδίκησης και αυτό συμβαίνει διότι κατά τη διαδικασία της διεκδίκησης πολύ συχνά νιώθουμε ότι βρισκόμαστε σε μια μάχη που οπωσδήποτε κάποιος πρέπει να νικήσει και σίγουρα κανείς δεν είναι έτοιμος να είναι εκείνος αυτός που θα «χάσει», δημιουργώντας έτσι συγκρούσεις και εντάσεις.

   Στο άλλο άκρο βρίσκεται η παθητικότητα, κατά την οποία καταπιέζουμε και καταπίνουμε τα συναισθήματά μας και κατ’ επέκταση τα δικαιώματά μας. Υπάρχει επίσης και η παθητικοεπιθετική συμπεριφορά κατά την οποία η επίθεση γίνεται έμμεσα που σημαίνει ότι δεν θα φωνάξει ούτε θα βρίσει αλλά θα κρατήσει «μούτρα» φεύγοντας ή θα κάνει θόρυβο χτυπώντας τη πόρτα πίσω του.

 

 

Μύθοι

  Υπάρχουν 3 μύθοι σχετικά με την διεκδικητικότητα:

 

  1. Διεκδίκηση σημαίνει επίθεση: Το μόνο κοινό χαρακτηριστικό είναι ότι εκφράζουμε τις ανάγκες μας αλλά με διαφορετικό τρόπο.
  2. Αν διεκδικώ θα παίρνω πάντα αυτό που θέλω: Εκφράζοντας μια ανάγκη μας δεν σημαίνει ότι χειραγωγούμε τους ανθρώπους γύρω μας ή έχουμε δίκιο. Θα πρέπει να συζητάμε έτσι ώστε να αντιληφθούμε και τη μεριά του άλλου, που ίσως να έχει δίκιο.
  3. Πρέπει να διεκδικώ παντού και πάντα: Η διεκδίκηση είναι μια δεξιότητα που μας βοηθά να εκφράσουμε κάποια επιθυμία ή συναίσθημά μας. Ωστόσο, σε έναν καυγά για παράδειγμα θα πρέπει να καταλάβουμε ότι ίσως είναι καλύτερο να αποσυρθούμε παρά να εμείνουμε μέχρι τέλους, που ίσως καταλήξει να ξεφύγει η κατάσταση εκτός ελέγχου.

 

Πώς να γίνεις διεκδικητικός

 Η διεκδικητικότητα δεν είναι ένα επίκτητο μέσο/εργαλείο, φαίνεται ότι έχουμε γεννηθεί διεκδικητικοί αν σκεφτείς ότι ένα μωρό κλαίει συνεχώς όταν πεινάει διεκδικώντας την τροφή από τους γονείς του, δηλαδή εκφράζεται ελεύθερα χωρίς φίλτρα. Τα φίλτρα αυτά αποκτώνται κατά τη διάρκεια της ζωής μας τα οποία πολλές φορές μας οδηγούν στην καταπίεση αυτών των αναγκών και επιθυμιών μας για να αποφύγουμε ίσως δυσάρεστες καταστάσεις. Σε αυτό συμβάλλει το περιβάλλον που μεγαλώσαμε, δηλαδή αν στην οικογένεια μας έχουμε μάθει όλα να τα λύνουμε με φωνές και να ζητάμε αυτό που θέλουμε με επίθεση και καβγάδες τότε είτε θα κάνεις το ίδιο είτε θα γίνεις παθητικός ώστε να μην στρεσάρεις τον εαυτό σου.

Επομένως για να καταφέρεις να διεκδικείς σωστά θα πρέπει:

  1. Αν νιώθεις πως το περιβάλλον που ζεις δεν σε βοηθά να ανοιχτείς φύγε από αυτό, όπως είπαμε και παραπάνω το κοινωνικό, φυσικό και σχεσιακό περιβάλλον στο οποίο ζούμε μας διαμορφώνει και μας καθορίζει.
  2. Προσπάθησε να ακούσεις τί έχει να σου πει ο άλλος, κανείς δεν έμαθε μόνο μιλώντας.
  3. Δοκίμασε να κρατήσεις την ψυχραιμία σου καθώς εκφράζεις τις ανάγκες και τις επιθυμίες σου, για να μην δώσεις το μήνυμα τόσο στον οργανισμό σου όσο και στον συνομιλητή σου ότι βρίσκεσαι σε κατάσταση μάχης.
  4. Σκέψου και επανέλαβε πως δεν κάνεις κάτι κατά του άλλου απλώς συζητάς τα συναισθήματά σου με αγάπη και είσαι ανοιχτός στον υγιή διάλογο που θα σας πάει ένα βήμα παρακάτω.

 

  Κατάκτησε την ικανότητα να διεκδικείς ουσιαστικά, με αγάπη και κατανόηση, δώσε χώρο στον εαυτό σου και στον άλλον, διαφορετικά η αυτοκαταστροφή θα είναι μονόδρομος.

 

ΣΥΓΓΡΑΦΕΑΣ: Δρ. Βίκυ Σίμου

"ΠΕΣ ΟΧΙ!!"

ΕΝΟΧΗ

«ΠΕΣ ΟΧΙ!!!»

 

  Είναι ο τύπος ανθρώπου που δεν μπορεί να πει «ΟΧΙ», που υποκύπτει στις απαιτήσεις και τις προσδοκίες των άλλων. Το άτομο λέει «Δεν μπορώ να σταματήσω να το κάνω, δεν μπορώ να πω όχι, ΔΕΝ ΜΠΟΡΩ!!».

   Ίσως να υπάρχει κάποια συναισθηματική πλευρά σου που να μην την έχεις αντιμετωπίσεις ακόμα, ίσως υπάρχει κάποια αλήθεια που να μην έχεις διαχειριστεί και να μην ξέρεις τί να κάνεις μαζί της. Όταν αυτό ενεργοποιείται κάποιος σου το έχει ενεργοποιήσει, αλλά ποιος «φέρει τα πυρομαχικά;».

   Το ζήτημα είναι πώς διαχειρίζεσαι ανθρώπους που σε «τσιγκλάνε», πρέπει να ξέρεις ότι τα εκρηκτικά τα φέρεις μέσα σου και η απελευθέρωση έρχεται όταν ποια είναι αυτά και πώς τα απέκτησες και το πετυχαίνεις γνωρίζοντας τον εαυτό σου, εκεί έγκειται η ελευθερία. Κάποιος δεν θα έχει την ικανότητα να σε πειράξει, όχι επειδή είσαι απομονωμένος και απόμακρος αλλά επειδή γνωρίζεις ποιος είσαι. Για να αποκτήσεις την συμπόνια θα πρέπει να σκάψεις βαθιά μέσα σου σε αυτές τις κομβικές ιστορίες που οι άνθρωποι λένε στους εαυτούς τους υποσυνείδητα, ποιες είναι αυτές οι πεποιθήσεις, από πού προήλθαν. Αυτοί οι άνθρωποι θα πρέπει να οδηγηθούν στην πιθανότητα να απελευθερώσουν αυτές τις ιστορίες ή να απελευθερώσουν το βάρος που φέρουν αυτές οι ιστορίες. Όλος ο πόνος που θα έρθει στην επιφάνεια, προκαλείται όχι από τον θεραπευτή, όπως συμβαίνει για παράδειγμα με τον οδοντίατρο που εκείνος προκαλεί τον πόνο στον ασθενή με το να τροχίζει το δόντι του, αλλά ο πόνος προέρχεται από τον ίδιο τον οργανισμό και δεν θέλουμε να είναι μουδιασμένος ο θεραπευόμενος, αν ο πόνος προκύψει θέλουμε να τον νιώσει.

   Πολλές φορές οι ιστορίες που αφηγούμαστε στον εαυτό μας είναι μια προσπάθεια διαφυγής από τον πόνο  ή να τις διαχειριστούμε. Αυτές οι προσπάθειες να διαχειριστούμε τον πόνο κι όχι να τον βιώσουμε αποτελεί τη βάση της ασθένειας είτε πρόκειται για σωματική ασθένεια, όπως Αυτοάνοσα, νευρολογικά, πολλαπλή σκλήρωση και δερματικά προβλήματα, όλα αυτά εμπεριέχουν άλυτα και μη αναγνωρισμένα συναισθηματικά θεμέλια. Και κατά την γνώμη μου αυτά τα θεμέλια είναι πολύ καλά ριζωμένα στην παιδική ηλικία του ατόμου, όχι απλώς με την αίσθηση συναισθηματικής δυναμικής αλλά πολύ συχνά στην ίδια μας τη φυσιολογία. Έδινα μια διάλεξη στο Βανκούβερ για την εξάρτηση και μια γυναίκα με πλησίασε και μου είπε ότι έχει νοσήσει από καρκίνο 3 φορές και είναι ο τύπος που ποτέ δεν μπορεί να πει «Όχι», υποκύπτει πάντα στις απαιτήσεις των άλλων  κι αυτό είναι η βάση όλων των ασθενειών, λέγεται το Σύνδρομο Τερματικής Ευγένειας, κι αυτή η γυναίκα ταίριαζε απόλυτα σε αυτό, έλεγε

  • «Δεν μπορώ να σταματήσω να το κάνω!»
  • «Δεν μπορώ να πω όχι στις προσδοκίες του αφεντικού μου»

Έλεγε «Δεν μπορώ να καταλάβω, ψέλνω για 2 ώρες τη μέρα για 20 χρόνια», έκανε πνευματική εργασία χωρίς την οποία η ζωή της θα ήταν πολύ δυσκολότερη με λιγότερη ισορροπία ανήμπορη να ξεστομίσει τη λέξη «Όχι». Αυτό λέγεται πνευματική παράκαμψη, σημαίνει ότι κάνεις την πνευματική εργασία και μπορείς να πετύχεις σημαντικά επιτεύγματα ολότητας, ειρήνης, γαλήνης, χαράς και να σου μεταμορφώσει τη ζωή και όντως να σου έχει μεταμορφώσει τη  ζωή αλλά όχι σε κάποιες συγκεκριμένες περιοχές. Κι όταν η πνευματική εργασία δεν έχει μεταμορφώσει επαρκώς τη ζωή σου είναι για δύο πιθανούς λόγους, είτε δεν έχεις εξασκηθεί επαρκώς και όπως πρέπει είτε υπάρχει κάποια συναισθηματική πλευρά που δεν έχει αντιμετωπίσει ακόμα, ίσως υπάρχει κάποια αλήθεια που ακόμα δεν έχεις διαχειριστεί κι εδώ η απόκτηση της ενσυναίσθηση έρχεται να ολοκληρώσει την πνευματική εργασία.

   Θα υπάρχουν στιγμές που «βαριά» συναισθήματα θα έρχονται στην επιφάνεια, κι όταν λέω «βαριά» συναισθήματα εννοώ όντως συναισθήματα που είναι πολύ δύσκολο να αντέξεις, να τα κουβαλάς κι αυτό είναι εντάξει, πιθανόν δείχνει έλλειψη βάθους του μονοπατιού μας και δεν το προκαλούμε, δεν ευθυνόμαστε γι’ αυτό απλώς συμβαίνει ή θα συμβεί.

   Ας μιλήσουμε τώρα για το τί να κάνουμε, πώς να το διαχειριστείτε όταν σας συμβεί. Αρχικά δεν είναι κάτι λάθος, αν ενοχληθείς/πυροδοτηθείς αυτό είναι εντελώς εντάξει. Από την άλλη όμως για το άτομο που πυροδοτείται θα πρέπει να αναλογιστούμε ποιο ήταν το έναυσμα. Η μεταφορά αυτή προκύπτει από την αρματωσιά από υλικό πολέμου, και η σκανδάλη είναι ένα μικρό μέρος του μηχανισμού στο όπλο. Μέσα σε κάθε είδος όπλου υπάρχει ένας ολόκληρος μηχανισμός η πυροδότηση, κάτι εύφλεκτο για να προωθηθεί, ο στόχος που θα ορισθεί και τελικώς η σκανδάλη που είναι τόσο μικρή. ‘Οπότε νιώσεις ότι πατιέται η δική σου σκανδάλη  κάποιος ίσως έχει πατήσει αυτή τη σκανδάλη αλλά

Ποιος είναι αυτός που κουβαλά το εκρηκτικό υλικό;

Ποιος είναι αυτός που φέρει τον μηχανισμό πυροδότησης;

Ποιος είναι αυτός που έχει μέσα του το εκρηκτικό υλικό; Και προς τα που θέλεις να εστιάσεις την προσοχή σου; Θες να εστιάσεις στην σκανδάλη κατ΄αποκλειστικότητα ή σε ενδιαφέρει να μάθεις τί είδους εκρηκτικό μηχανισμό και υλικό κουβαλάς μέσα σου; Οι σκανδάλες είναι πολύ χρήσιμες να δουλεύεις μαζί τους μόνο όμως αν έχεις σκοπό να γνωρίσεις τον εαυτό σου. Κι αν δεν θέλεις να γνωρίσεις τον εαυτό σου η σκανδάλη θα σε κάνει να μισείς αυτόν που την τράβηξε και θα σκεφτόμαστε ότι αυτοί φταίνε για το κακό μας.

   Πώς αντιμετωπίζουμε αυτούς που πυροδοτούν τον εκρηκτικό μας μηχανισμό; Αυτό είναι το κάλεσμά σου. Αλλά τουλάχιστον να ξέρεις ότι εσύ είσαι αυτός με όλον τον μηχανισμό μέσα σου και φέρνει απελευθέρωση να γνωρίζεις πώς τον απέκτησες και πώς μπορείς να τον απενεργοποιήσεις. Το να ξέρεις την προϊστορία σου είναι ένα πολύ εκλεπτυσμένο εργαλείο, ευγενές με το οποίο ξεσκονίζεις μικροσκοπικά αντικείμενα ώστε να δεις πώς γίνεται να ταιριάξουν όλα μαζί κι αυτά που φαίνονται σαν σπασμένα κομμάτια να είναι στην πραγματικότητα ένα όμορφο βάζο.

 

Η ΣΗΜΑΝΤΙΚΟΤΗΤΑ ΤΟΥ ΓΟΝΙΟΥ- ΘΕΤΙΚΟΣ VS ΤΟΞΙΚΟΣ ΓΟΝΙΟΣ

 

  Το σημαντικότερο μέρος της ζωής του ατόμου είναι να καταλάβει τη έννοια της σχέσης διαφορετικά κάθε προσπάθεια ή σχέδιο για δράση θα επιφέρει μόνο μπέρδεμα. Γιατί δεν θα πρέπει να θυμώνει σχετικά με αυτό γιατί θα πρέπει εγώ να τρομάζω από τον φόβο του; Δεν είσαι επιτρεπτικός αλλά δεν είσαι και απαιτητικός ώστε το παιδί σου να μην καταπατά τα συναισθήματά του για να έχει την προσοχή σου.

  Δεν θα πρέπει να επιβάλλεις στο παιδί σου τιμωρητικά και επιβλητικά. Με το να αντιδράς στο θυμό του  το μόνο που του διδάσκεις είναι πώς να καταπιέζει τα συναισθήματά του, που δεν είναι το ίδιο με την αυτό-ρύθμιση. Το καλύτερο δώρο που μπορεί να δώσει ένας γονιός στο παιδί του είναι να του δώσει τη δική του ευτυχία. Όταν δίνεις απόρριψη στο παιδί σου ή δείχνεις κουρασμένος για να ασχοληθείς μαζί τους εκείνα νομίζουν ότι αυτά φταίνε.

   Βρήκα το ημερολόγιο της μητέρας μου πρόσφατα, όταν ήμουν 6 εβδομάδων, το 1944, η μητέρα μου έγραφε «Ο καημένος, ο μικρός μου Gabor, κλαίει από τις 3 το πρωί και η καρδιά μου σπαράζει αλλά δεν μπορώ να τον πάρω αγκαλιά να τον ταΐσω για μέχρι τις 5 το πρωί  γιατί οι γιατροί θα μου θυμώσουν επειδή τρώει με πρόγραμμα, όμως δεν άντεξα τον σήκωσα και τον τάισα αλλά θα είναι η τελευταία φορά που γίνεται αυτό». Ποιο είναι όμως το μήνυμα σε ένα μωρό 6 εβδομάδων που είναι απελπισμένο για την μητρική επαφή και η μητέρα που λατρεύει το παιδί και το φροντίζει το πληγώνει την ίδια στιγμή; Πόσο μπερδεμένο φαίνεται αυτό σε ένα βρέφος! Γίνεται να πεις σε μια μαμά αρκούδα να αγνοήσει το μωρό της που κλαίει; Έτσι και η μητέρα μου ήθελε να με πάρει αγκαλιά αλλά δεν το έκανε επειδή της το απαγόρευαν κάποιοι γιατροί το αντίθετο από ότι γίνεται στη φύση, κανένα ΄ζώο που ζει σε αγέλη δεν αφήνει κάτω το μωρό του. 

   Δεν θα πρέπει να χρησιμοποιούμε τη σχέση εναντίον τους.

Δήλωση Ακροατηρίου

Πήγαμε με την οικογένειά μου για 10 μέρες διακοπές με την οικογένειά μου και στις 4 έφυγα γιατί δεν μπορούσα να είμαι ο ανέμελος μπαμπάς των διακοπών.

Απάντηση

Αυτό είναι ένα σημάδι έλλειψης αυτογνωσίας από μεριάς σου που θα μπορούσε να είναι μια διδακτική εμπειρία. Το πρόβλημα είναι ότι όταν πρέπει να βρίσκεσαι μαζί με 4 ή 5 άτομα και να τα φροντίζεις όταν δεν μπορείς να δώσεις την παρουσία σου ούτε στον εαυτό σου τότε βρίσκεσαι σε ένα μικρό δίλημμα ή προσποιείσαι τον καλό μπαμπά στις διακοπές ή γίνεσαι δυστυχισμένος. Πρέπει όμως να πάρεις θέση γιατί έχοντας μικρά παιδιά ποιο είναι το μήνυμα που τους δίνεις; Ότι είσαι ανήσυχος γύρω τους κι ότι αυτά φταίνε.

‘Όταν ένα παιδί θυμώνει και φωνάζει δεν θα πρέπει να αντιδράς και θυμώνεις μαζί του γιατί το παιδί αντιδρά στην ενέργεια και στον τόνο της φωνής όχι στις λέξεις. ‘Όταν ένας γονιός προσπαθεί να μιλήσει στο παιδί του όταν εκείνο είναι θυμωμένο του διδάσκει αυτό-πειθαρχεία, του διδάσκει ότι είναι φυσιολογικό να περνάς από αυτά τα στάδια θυμού και είναι εντάξει, θα περάσουν. Η αυτοπειθαρχία δεν διδάσκεται με το «Δεν πρέπει να κλαις».

 Το να είσαι γονιός δεν είναι ρόλος είναι μια σχέση. Το παιδί θα πρέπει να έχει συναισθηματική κατεύθυνση προς εσένα. Για παιδιά που οι γινείς τους χωρίζουν θα πρέπει να υπομείνουν έναν χαμό και μια πίεση τόσο πριν όσο και μετά τον χωρισμό γιατί κανένα ζευγάρι δεν ξυπνάει ένα πρωί και λέει αγαπιόμαστε είμαστε καλά ας χωρίσουμε. Το παιδί υπομένει μεγάλη πίεση κατά τη διαδικασία που ένα ζευγάρι δεν τα πάει καλά. Η δύναμη του γονιού έρχεται από την επιθυμία του παιδιού να ανήκει σε εσένα

Η ΣΧΕΣΗ ΜΑΣ ΜΕ ΤΗΝ ΕΝΟΧΗ

 

   Υπάρχει αυτή η πεποίθηση ότι αν πω «Όχι» νιώθω ενοχές, θα κάναμε οτιδήποτε για να μην νιώθουμε ένοχοι. Υπάρχουν δύο επιλογές/δρόμοι για να μην νιώθεις ενοχές, ο ένας είναι να μην πεις «Όχι» τότε δεν θα χρειάζεται να νιώθεις ένοχος να λες συνέχεια «Ναι, ναι, ναι» αν εξαιρέσεις το γεγονός ότι θα νιώθεις συνεχή κόπωση, δεν θα κοιμάσαι, θα νιώθεις ότι πας να σκάσεις, συχνά κρυολογήματα και στο τέλος μια σοβαρή ασθένεια, όπως κατάθλιψη. Το άλλο πράγμα που κάνουν μερικοί άνθρωποι είναι να καταστέλλουν συνολικά όλο το συνειδητό τους ώστε να μην μπορούν να αισθανθούν την ενοχή επειδή έχουν απενεργοποιήσει τον μηχανισμό, οι επονομαζόμενοι κοινωνικοπάθεις ή πολιτικοί, αλλά ούτε αυτός ο τρόπος είναι «καλός».

   Ο μόνος τρόπος να διαχειριστείς την ενοχή είναι να συμφιλιωθείς μαζί της. Όταν προσπαθείς να μην την νιώσεις. Θα σας πω μια ιστορία από τη Βίβλο, για το πώς να συλλειτουργήσεις με την ενοχή, οι Εβραίοι ήταν σκλάβοι στην Αίγυπτο και ο Μωυσής έγινε ο ηγέτης τους παίρνοντας το χρίσμα από την φλεγόμενη βάτο που του είπε ότι είναι δική σου ευθύνη να οδηγήσεις τον λαό σου έξω από την Αίγυπτο και τη σκλαβιά, είναι σημαντικό να θυμηθούμε ότι πριν ακόμα γεννηθεί ο Μωυσής υπήρχαν οι προφητείες που έλεγαν ότι ένα παιδί θα γεννηθεί που θα έρθει για να καθαιρέσει τον Φαραώ και να ελευθερώσει το λαό, έτσι πάρθηκε η απόφαση τότε όλα τα πρωτότοκα αγόρια Εβραίων να πεταχτούν στον Νείλο και η μητέρα του Μωυσή ακολουθεί αυτή τη διαταγή ρίχνοντας το παιδί στον Νείλο αλλά με μια μικρή εξαίρεση, ότι τον βάζει μέσα σε ένα καλάθι κάνοντάς το να επιπλέει στο νερό οδηγώντας τον Μωυσή στα χέρια της κόρης του ίδιου του Φαραώ, δίνοντάς του το όνομα Μωυσής που σημαίνει «Αυτός που σώθηκε από το νερό» και αυτό τον έφερε στην αυλή του Φαραώ όπου άρχισε να κάνει την πρακτική του στην διαλεκτική, έτσι όταν ήρθε η ώρα να μιλήσει στον λαό του αργότερα είχε ήδη τα εφόδια.

Τώρα θα αναρωτιέστε τί σχέση έχει αυτή η ιστορία από τη Βίβλο με την ενοχή;

Υπάρχει ένας θρύλος που δεν περιλαμβάνεται στη Βίβλο αλλά που εξηγεί πώς ο Μωυσής ήταν εκείνος που ξεκίνησε, όταν η κόρη του Φαραώ τον πήγε στο παλάτι λόγω του θρύλου ήθελαν να τον σκοτώσουν αλλά πριν το κάνουν τον υπέβαλλαν σε ένα τεστ του έβαλαν μπροστά δύο λαμπερά αντικείμενα το ένα ήταν ένα φλεγόμενο κομμάτι κάρβουνου και το άλλο ένα βασιλικό διαμάντι, αν ο Μωυσής διάλεγε το διαμάντι θα σήμαινε ότι έχει βασιλικές προσδοκίες και θα θανατωνόταν για να μην στραφεί ενάντια του Φαραώ. Ο Μωυσής βλέποντάς τα ενθουσιάστηκε και ξεκινά να διαλέξει το διαμάντι κι εκείνη τη στιγμή ο Αρχάγγελος Γαβριήλ που στεκόταν δίπλα του αρπάζει το χέρι του και το βάζει πάνω στο κάρβουνο το οποίο ο Μωυσής σηκώνει και σαν μωρό το βάζει στο στόμα του και κάηκε.

Το ερώτημα που θα σας θέσω εδώ είναι: Θεωρείτε ότι Ο Αρχάγγελος ήταν φίλος ή εχθρός του Μωυσή;

Η απάντηση είναι ότι είναι φίλος του επειδή του έσωσε τη ζωή. Αν λοιπόν θεωρήσουμε την ενοχή ως έναν τέτοιο φίλο όταν είσαι πολύ μικρός δεν έχεις επιλογή από το να ακολουθήσεις τις προσδοκίες των γονιών σου και αν δεν το κάνεις υπάρχει πιθανότητα να χάσεις τη συναισθηματική σχέση μαζί τους. Έτσι, υπάρχει ένας μηχανισμός στον εγκέφαλό σου που σου λέει «Καλύτερα να μην το κάνει αυτό, καλύτερα να μην πεις όχι». Αυτός ο μηχανισμός είναι η ενοχή που σε βοηθά να διατηρήσεις την συναισθηματική σχέση με τους γονείς σου και να επιβιώσεις. Άρα αυτή η ενοχή δεν είναι εχθρός σου αλλά φίλος σου, το μόνο πρόβλημα μαζί της είναι ότι είναι ένας χαζός φίλος, δεν έχει δυνατότητα μάθησης, δεν γνωρίζει ότι έχεις μεγαλώσει πλέον, δεν γνωρίζει ότι πλέον δεν βρίσκεσαι στη σχέση εξάρτησης από τους γονείς σου και συνεχίζει να σου δίνει την ίδια ιστορία «Αν πεις όχι είσαι ένα κακό παιδί» και το θέμα εδώ είναι ότι δεν θέλεις να είσαι φίλος μαζί της. Η δική μου πρόταση είναι την επόμενη φορά που θα νιώσεις ενοχή να είσαι χαρούμενος γι’ αυτό και πες στον εαυτό σου «Θεέ μου νιώθω ενοχή και παρόλα αυτά είπα όχι!!» πρέπει να πεις στην ενοχή σου «Γειά σου παλιόφιλέ, σε ευχαριστώ που έσωσες τη ζωή μου ως παιδί αλλά ξέρεις δεν χρειάζομαι τη συμβουλή σου πλέον, θα την ακούσω αλλά δεν χρειάζεται να την ακολουθήσω».

Έτσι θα πρέπει να λειτουργούμε με την ενοχή και όχι να την καταπιέζουμε και να αντιδρούμε σε αυτή κάτι που την κάνει ισχυρότερη αλλά να την αποδεχόμαστε σαν μια απλή συμβουλή.   Ένας Ιταλός ψυχαναλυτής είπε: « Για το μόνο που δικαιούσαι να κάνεις ενοχή είναι όταν προδίδεις ή εγκαταλείπεις την επιθυμία σου».

 

 

 

Βιβλιογραφία:

  1. Δρ. Βίκυ Σίμου
  2. Gabor Mate
  3. Rogers
  4. Virginia Satir
ΑΛΚΟΟΛΙΣΜΟΣ, ΝΑΡΚΩΤΙΚΑ, ΠΟΛΥΦΑΓΙΑ ΚΑΙ ΑΛΛΑ

Η ΔΥΝΑΜΗ ΤΟΥ ΕΘΙΣΜΟΥ ΚΑΙ Ο ΕΘΙΣΜΟΣ ΤΗΣ ΔΥΝΑΜΗΣ

 

 

    Είμαι εδώ για να σας μιλήσω για τον εθισμό και τη δύναμή του αλλά και επίσης για τον εθισμό στη δύναμη. Εργαζόμενος ως γιατρός-θεραπευτής στο Βανκούβερ του Καναδά έχω δουλέψει με πολλούς πάρα μα πάρα πολύ εθισμένους ανθρώπους, που χρησιμοποιούν ηρωίνη, ενέσιμη κοκαΐνη, πίνουν αλκοόλ, μεθαμφεταμίνη και κάθε γνωστό ναρκωτικό στον άνθρωπο. ΑΥΤΟΙ ΟΙ ΑΝΘΡΩΠΟΙ ΥΠΟΦΕΡΟΥΝ!!

   Αν η επιτυχία του γιατρού εξαρτάται από το πόσο θα φτάσουν να ζήσουν οι ασθενείς του τότε έχω αποτύχει, διότι οι ασθενείς μου πεθαίνουν πολύ νέοι, σχετικώς μιλώντας. Πεθαίνουν από HIV, ηπατίτιδα C, από μολύνσεις των καρδιακών τους βαλβίδων, εγκεφαλικές λοιμώξεις, της σπονδυλικής στήλης, του κυκλοφορικού τους. Πεθαίνουν από υπερβολική δόση, από αυτοκτονία, από βία και τυχαίους θανάτους (ατυχήματα). Κοιτώντας τους σου έρχονται στο νου τα λόγια του Αιγυπτίου Νομπελίστα Naguib Mahvouz, που έγραψε, «Τίποτα δεν καταγράφει τις επιπτώσεις μιας δυστυχισμένης ζωής τόσο παραστατικά όσο το ανθρώπινο σώμα», επειδή αυτοί οι άνθρωποι χάνουν τα πάντα, χάνουν την υγεία τους, την ομορφιά τους, τα δόντια τους, την περιουσία τους, τις διαπροσωπικές τους σχέσεις και στο τέλος καταλήγουν να χάνουν μέχρι και τη ζωή τους. Και παρόλα αυτά τίποτα δεν τους ταρακουνάει σε σχέση με την εξάρτησή τους, δεν τους κάνει να την παρατήσουν, η εξάρτηση είναι πολύ ισχυρή και το ερώτημα είναι «Γιατί;»

Όπως μου είπε ένας ασθενής μου, «Δεν φοβάμαι μήπως πεθάνω, περισσότερο φοβάμαι να ζήσω».

Ερώτηση:

«Γιατί οι άνθρωποι φοβούνται να ζήσουν;»

Αν θες να κατανοήσεις την εξάρτηση δεν θα πρέπει να κοιτάς τί είναι λάθος με αυτήν αλλά τί είναι καλό με αυτήν. Με άλλα λόγια τί αποκομίζει το άτομο από την εξάρτηση, που αλλιώς δεν έχουν.

Απάντηση:

Οι εξαρτημένοι παίρνουν την ανακούφιση από τον πόνο, ένα αίσθημα ηρεμίας, ελέγχου και χαλάρωσης πάρα μα πάρα πολύ σύντομο.

Ερώτηση:

«Γιατί λείπουν αυτές οι ποιότητες από τη ζωή τους, τί τους συνέβη;»

Απάντηση:

Αν παρατηρήσεις ναρκωτικά όπως η ηρωίνη, μορφίνη, κωδεϊνη, κοκαΐνη, αλκοόλ, όλα τους λειτουργούν ως παυσίπονα, με τον έναν ή τον άλλον τρόπο. Επομένως το σωστό ερώτημα ΔΕΝ είναι «Προς τί η εξάρτηση» αλλά «Προς τί ο πόνος».

Μελετώντας τη βιογραφία του Keith Richards, του κιθαρίστα των Rolling Stones κι όπως όλοι μπορεί να αναρωτιέστε πώς είναι ακόμα ζωντανός μέχρι σήμερα, γιατί ήταν βαθύτατα εθισμένος χρήστης ηρωίνης για πολύ καιρό. Στη βιογραφία λέει ότι η εξάρτηση έψαχνε τη λήθη, να ξεχάσει. Περιέγραφε τις διακυμάνσεις που περνάμε με το να μην είμαστε οι εαυτοί μας για λίγες ώρες. Και το αντιλαμβάνομαι και από τον εαυτό μου, την δυσφορία του να είμαι στο πετσί μου, ξέρω την επιθυμία να ξεφύγεις από το ίδιο σου το μυαλό.

  Ο εξαίρετος Βρετανός ψυχίατρος R. D. Laing είπε ότι υπάρχουν 3 πράγματα που οι άνθρωποι φοβούνται περισσότερο:

  • Τον θάνατο
  • Τον θάνατο άλλων ανθρώπων
  • Το μυαλό τους

Για πολύ καιρό προσπαθούσα να αποσπάσω τον εαυτό μου από τη σκέψη μου γιατί φοβόμουν να μείνω μόνος μαζί του. Και πώς αποσπώ τον εαυτό μου; Δεν έχω χρησιμοποιήσει ποτέ ναρκωτικά αλλά το έκανα μέσα από τη δουλειά μου, δραστηριοτήτων, ψωνίζοντας, στην περίπτωσή μου αγορά δίσκων κλασσικής μουσικής αλλά εθίστηκα με αυτόν τον τρόπο, μέσα σε μια μέρα ξόδεψα 8000 δολάρια σε δίσκους κλασσικής μουσικής όχι επειδή τα χρειαζόμουν αλλά δεν μπορούσα να αντισταθώ να μην πάω στο μαγαζί. Σαν γιατρός βοηθούσα γυναίκες να γεννήσουν και μόλις έφυγα από το νοσοκομείο έτρεξα να αγοράσω ένα κλασσικό μουσικό κομμάτι και δεν μπορούσα να αφήσω το μαγαζί για να ξαναγυρίσω στο νοσοκομείο γιατί ήταν λες και παντού γύρω μου υπήρχαν dealers. Έλεγα ψέματα στη γυναίκα μου και παραμελούσα τα παιδία μου για χάρη της δουλειάς και της μουσικής όπως κάνει κάθε εθισμένος.

  Ο δικός μου ορισμός της εξάρτησης είναι: Οποιαδήποτε συμπεριφορά που σου δίνει προσωρινή ανακούφιση και ευχαρίστηση αλλά σε βάθος χρόνου σου προκαλεί βλάβη, αρνητικές επιπτώσεις και αρνείσαι να την εγκαταλείψεις παρά αυτές τις αρνητικές επιπτώσεις.  Και από αυτό το πρίσμα καταλαβαίνεις ότι υπάρχουν πολλές εξαρτήσεις όπως των ναρκωτικών, του υπερκαταναλωτισμού, του sex, του internet, του φαγητού. Οι Βουδιστές διατηρούν την ιδέα των «Πεινασμένων Φαντασμάτων», που είναι πλάσματα με τεράστιες άδειες κοιλιές, μικρούς λαιμούς και στόματα ώστε ποτέ να μην χορταίνουν και είμαστε όλοι «Πεινασμένα Φαντάσματα» στην κοινωνία, νιώθουμε όλοι αυτό το κενό και πολλοί από εμάς προσπαθούν να το γεμίσουν από έξω, η εξάρτηση σχετίζεται με το να γεμίζεις την έλλειψη από έξω.

Αν θέλεις να ρωτήσεις γιατί αυτοί οι άνθρωποι πονάνε, δεν μπορείς να απαντήσεις με βάση τα γονίδια, πρέπει να κοιτάξεις τις ζωές τους, που στην περίπτωση των δικών μου βαριά εθισμένων ασθενών είναι λόγω της βίας που έχουν υποστεί στη ζωή τους, από παιδιά, εκατοντάδες γυναίκες με τις οποίες έχω δουλέψει είναι σεξουαλικά κακοποιημένες από παιδιά και οι άνδρες έχουν τραυματιστεί επίσης μέσω της σεξουαλικής κακοποίησης, παραμέλησης, σωματικής κακοποίησης, τους έχουν παρατήσει και συναισθηματικά πληγωμένοι κατ’ επανάληψη. Έτσι εξηγείται ο πόνος, όμως παρεμβάλλεται και κάτι ακόμα εδώ, ο ανθρώπινος εγκέφαλος, που όπως ήδη ξέρουμε αναπτύσσει μια διαδραστικότητα με το περιβάλλον, έτσι το είδος του περιβάλλοντος που έχει ένα παιδί θα διαμορφώσει την ανάπτυξη του εγκεφάλου.

  Υπάρχει ένα πείραμα με ποντίκια, στο ένα του βάζεις την τροφή στο στόμα και θα το φάει και θα το απολαύσει αλλά αν βάλεις το φαγητό κάτω μερικά χιλιοστά από τη μύτη του, στην πραγματικότητα θα πεθάνει από τη πείνα από το να το φάει, γιατί; Επειδή γενετικά γιατί δίνοντάς του τροφή έτοιμη απενεργοποίησαν τους υποδοχείς παραγωγής ντοπαμίνης, η οποία είναι το χημικό που σου δίνει ώθηση και κίνητρο και κυλάει όποτε νιώθουμε ενθουσιασμό, χαρά, περιέργεια, ζωντάνια, όταν ψάχνουμε ερωτικό σύντροφο ή φαγητό. Χωρίς τη ντοπαμίνη δεν έχουμε ζωντάνια.

Και τί πιστεύεις ότι λαμβάνει ο εθισμένος; Όταν παίρνει κοκαΐνη ή οποιοδήποτε άλλο ναρκωτικό αυτομάτως παίρνει και μια δόση ντοπαμίνης στον εγκέφαλο.

Ερώτηση: «Τί συνέβη στον εγκέφαλό τους σε πρώτο στάδιο;»

Γιατί είναι μύθος ότι τα ναρκωτικά είναι εθιστικά, από μόνα τους δεν είναι!!

Γιατί δεν εθίζονται όλοι όσοι δοκιμάζουν ναρκωτικά, οπότε τί κάνει κάποιους ανθρώπους επιρρεπείς σε αυτά; Το ίδιο συμβαίνει και με τον καταναλωτισμό, από μόνος του δεν είναι εθιστικός αλλά για κάποιους γίνεται εξάρτηση, το ίδιο και η τηλεόραση. Άρα προς τί η ροπή προς την εξάρτηση;

Υπάρχει άλλο ένα πείραμα με ποντίκια, που διαχωρίζεις από τη μητέρα τους και δεν κλαίνε γι’ αυτήν και σε λίγο πεθαίνουν. Γιατί; Επειδή οι υποδοχείς ντοπαμίνης έχουν αδρανοποιηθεί επειδή μόνο η μητέρα μπορεί να ορίσει το ένστικτο προστασίας, με άλλα λόγια το χημικό της ενδορφίνης που είναι παραπλήσιο της μορφίνης και είναι τα φυσικά παυσίπονα και αυτό που ακόμα κάνουν αυτά τα δύο είναι να καταστήσουν το άτομο ικανό να αγαπήσει και τη σύνδεση με τους γονείς. Επομένως, αυτά τα ποντίκια δεν θα είναι ικανά να αποζητήσουν τη μητέρα τους.

Με άλλα λόγια η εξάρτηση από τη μορφίνη, την ηρωίνη αυτό που κάνουν είναι να παρεμβάλλουν στο σύστημα παραγωγής ενδορφινών.

Το ερώτημα είναι τί γίνεται με αυτούς τους ανθρώπους που χρειάζεται να το πάρουν από έξω; Αυτό που συμβαίνει όταν κακοποιούνται ως παιδιά είναι ότι αυτά τα συστήματα δεν αναπτύσσονται. Όταν δεν έχεις αγάπη και σύνδεση από παιδί αυτές οι απαραίτητες εγκεφαλικές λειτουργίες δεν αναπτύσσονται όπως πρέπει, όπως και σε όλες τις καταστάσεις βίας και αυτό χρησιμοποιούν οι εξαρτημένοι για να μπορέσουν να νιώσουν αγάπη, καταστολή του πόνου, νιώθουν νορμάλ και νιώθουν ότι αγαπιούνται. Μια ασθενής μου είπε «Την πρώτη φορά που έκανα χρήση ηρωίνης ένιωσα μια θερμή αγκαλιά όπως αυτή της μητέρας με το παιδί». Είχα το ίδιο αίσθημα κενού, όχι το ίδιο με τους ασθενείς μου, αλλά αυτό που συνέβη με μένα ήταν ότι γεννήθηκα στη Βουδαπέστη το 1944 από Εβραίους γονείς ακριβώς πριν οι Γερμανοί την καταλάβουν και ξέρετε τί συνέβη στους Γερμανούς στην Αν. Ευρώπη κι ήμουν 2 μηνών όταν ο Γερμανικός στρατός μπήκε στην Βουδαπέστη και την επόμενη μέρα η μητέρα μου κάλεσε τον παιδίατρο και τον παρακάλεσε να έρθει να με δει γιατί έκλαιγα ασταμάτητα και απάντησε «Φυσικά και θα έρθω να τον δω αλλά να ξέρεις ότι όλα μου τα μωρά Εβραίων αυτή τη στιγμή κλαίνε ασταμάτητα!!» Γιατί; Τί ξέρουν τα μωρά για τον Χίτλερ ή τη γενοκτονία; Τίποτα! Αυτό που λαμβάνουν είναι το άγχος και ο τρόμος και η κατάθλιψη της μάνας τους κι αυτό στην πραγματικότητα διαμορφώνει τον εγκέφαλο του παιδιού. Το μωρό νιώθει ότι «κανείς δεν με θέλει, γιατί αν η μητέρα μου είναι στεναχωρημένη σημαίνει ότι δεν με θέλει». Γιατί έγινα εργασιομανής αργότερα; Επειδή γιατί «Αν δεν με θέλουν τουλάχιστον θα με χρειάζονται, θα γίνω ένας πετυχημένος γιατρός και θα με χρειάζονται κι έτσι θα καλύψω αυτό το απόρριψης σε πρώτο στάδιο». Έτσι, δουλεύω πολύ και όταν δεν δουλεύω ασχολούμαι με τη μουσική για να γεμίζω το κενό μου και τί μήνυμα παίρνουν τα παιδιά μου μέσα από αυτό; Το ίδιο που πήρα κι εγώ «Δεν είμαι αποδεκτός, δεν με θέλει», με αυτόν τον τρόπο το τραύμα περνά από τη μια γενιά στην άλλη.

  Υπάρχουν πολύ τρόποι για να γεμίσει κάποιος το κενό του, όμως το κενό επιστρέφει σε αυτό το μικρό πράγμα που δεν πήραμε όταν ήμασταν μικρά. Και ρωτάμε τον ναρκομανή «Πώς μπορείς να το κάνεις αυτό στον εαυτό σου, πώς μπορείς να τρυπάς τον εαυτό σου και να βάζεις μέσα σου αυτό το χημικό που μπορεί να σε σκοτώσει;». Αλλά κοιτάξτε τί κάνουμε στη Γη!! Της χορηγούμε όλα αυτά τα βλαβερά χημικά στην ατμόσφαιρα, στους ωκεανούς, στο περιβάλλον που σκοτώνουν τόσο εμάς όσο και τη Γη. Ποια εξάρτηση είναι μεγαλύτερη; Η εξάρτηση από το πετρέλαιο, τον καταναλωτισμό; Ποιο προκαλεί μεγαλύτερη ζημιά; Και ερχόμαστε να κρίνουμε τον ναρκομανή γιατί απλώς δεν συμπεριφέρεται όπως εμείς και του λέμε «Είσαι διαφορετικός από εμάς άρα είσαι χειρότερος από εμάς».

  Υπήρχε ένα άρθρο στους New York Times σχετικά με τη Βραζιλία και πιο συγκεκριμένα για έναν άνθρωπο τον Nisio Gomes αρχηγός των Gorani στον Αμαζόνιο που σκοτώθηκε επειδή προσπαθούσε να προστατέψει τους ανθρώπους του από τις μεγάλες αγροτικές επιχειρήσεις που αποψιλώνουν το τροπικό δάσος και το καταστρέφουν και καταστρέφουν το φυσικό περιβάλλον τον γηγενών Ινδιάνων στη Βραζιλία. Και πολλοί από τους ασθενείς μου είναι πρώτης γενιάς Ινδιάνοι και πολύ εξαρτημένοι, διατηρούν μικρό ποσοστό του πληθυσμού της χώρας αλλά πολύ μεγάλο ποσοστό του πληθυσμού των φυλακών, που είναι ναρκομανείς, ψυχικά/πνευματικά διαταραγμένοι  και που προβαίνουν σε αυτοκτονίες. Γιατί; Διότι τους έχουν πάρει και τους έχουν εκδιώξει από τη Γη τους, έχουν σκοτωθεί και κακοποιηθεί από γενιά σε γενιά. Αλλά ρωτώ, αν μπορείς να έχεις ενσυναίσθηση για τον πόνο αυτών των ανθρώπων και ψάχνουν τη λύση στα παραπάνω, τί γίνεται με τους ανθρώπους που τα προκαλούν όλα αυτά; Σε τί είναι αυτοί εθισμένοι;

ΕΙΝΑΙ ΕΘΙΣΜΕΝΟΙ ΣΤΗ ΔΥΝΑΜΗ, ΣΤΟΝ ΠΛΟΥΤΟ, ΣΤΗΝ ΚΑΤΟΧΗ ΠΡΑΓΜΑΤΩΝ, ΘΕΛΟΥΝ ΝΑ ΚΑΝΟΥΝ τους ΕΑΥΤΟΥΣ ΤΟΥΣ ΜΕΓΑΛΥΤΕΡΟΥΣ ΚΑΙ ΙΣΧΥΡΟΤΕΡΟΥΣ!!

Όταν προσπαθούσα να κατανοήσω τον εθισμό στην εξουσία κοίταξα μερικούς από τους πιο ισχυρούς ανθρώπους στην ιστορία όπως τον Μ. Αλέξανδρο, τον Ναπολέων, τον Χίτλερ, τον Τζεκινσχαν, τον Στάλιν, ήταν πολύ ενδιαφέρον.

 Γιατί χρειάζονταν την εξουσία τόσο πολύ;

Σωματικά ήταν πολύ κοντοί άνθρωποι, ήταν outsiders, δεν ήταν μέρος του συνόλου ο Στάλιν ήταν Γεωργιανός όχι Ρώσος, ο Ναπολέων ήταν από την Κορσική όχι από τη Γαλλία, ο Χίτλερ ήταν Αυστριακός όχι Γερμανός. Είχαν ανασφάλειες και αίσθημα κατωτερότητας και χρειάζονταν την εξουσία για να νιώσουν καλά με τον εαυτό τους, να νιώσουν ψηλότεροι/μεγαλύτεροι και για να αποκτήσουν αυτή τη δύναμη ήταν πρόθυμοι να πολεμήσουν και να σκοτώσουν πολλούς ανθρώπους για να καταφέρουν να διατηρήσουν αυτή τη δύναμη. Δεν λέω ότι μόνο οι κοντοί άνθρωποι διψούν για εξουσία, αλλά είναι ενδιαφέρον παρατηρώντας αυτούς τους ανθρώπους βλέπεις την ανάγκη να γεμίσουν το κενό που νιώθουν με εξουσία. Ο Ναπολέων ακόμα και στην εξορία φώναζε «Αγαπώ την εξουσία!» δεν μπορούσε να σκεφτεί τον εαυτό του χωρίς εξουσία και είναι πολύ ενδιαφέρον όταν συγκρίνεις αυτούς τους ανθρώπους με τον Ιησού ή τον Βούδα γιατί αν κοιτάξεις τις ιστορίες τους και οι δύο προκλήθηκαν από τον διάβολο κι ένα από αυτά που τους προσέφερε σαν δέλεαρ ήταν η επίγεια εξουσία και οι δύο την αρνήθηκαν.

Γιατί αρνήθηκαν;

Αρνήθηκαν γιατί είχαν εσωτερική δύναμη, δεν την χρειάζονταν από έξω. Επίσης δεν ήθελαν να ελέγχουν τους ανθρώπους αλλά να τους διδάξουν μέσω του παραδείγματος και  τον απλών λέξεων και μέσω της σοφίας όχι δια της βίας, έτσι απέρριψαν την δύναμη της εξουσίας.

Ο Ιησούς είπε ότι η εξουσία και η αλήθεια δεν βρίσκονται γύρω σου αλλά μέσα σου, είπε «Η Βασιλεία του Θεού βρίσκεται μέσα μας»

Ο Βούδας όταν πέθαινε είπε στους μοναχούς του «Μην μοιρολογείται και κλαίτε, βρείτε το φως μέσα σας». Γι’ αυτό κοιτώντας τη σημερινή κατάσταση που επικρατεί δεν θα πρέπει να απευθυνθούμε στους ανθρώπους με εξουσία γιατί δυστυχώς είναι οι πιο άδειοι άνθρωποι στον κόσμο και δεν θα κάνουν τίποτα που θα τους κάνει να χάσουν την εξουσία, θα πρέπει να βρούμε το φως μέσα μας, μέσα στις κοινωνίες, τη δική μας σοφία και δημιουργικότητα, δεν μπορούμε να περιμένουμε αυτούς για να κάνουν τα πράγματα καλύτερα για μας γιατί δεν θα το κάνουν εκτός κι αν τους αναγκάσουμε. Λένε ότι η ανθρώπινη φύση είναι ανταγωνιστική, κτητική και άγρια, στην πραγματικότητα είναι το ακριβώς αντίθετο η ανθρώπινη φύση είναι συνεργατική, γενναιόδωρη και χρειάζεται την κοινωνικοποίηση.

ΑΝ ΒΡΟΥΜΕ ΤΟ ΦΩΣ ΜΕΣΑ ΜΑΣ, ΑΝ ΒΡΟΥΜΕ ΤΗ ΦΥΣΗ ΜΑΣ ΤΟΤΕ ΘΑ ΓΙΝΟΥΜΕ ΠΙΟ ΕΥΓΕΝΙΚΟΙ ΜΕ ΤΟΝ ΕΑΥΤΟ ΜΑΣ ΚΑΙ ΜΕ ΤΗ ΦΥΣΗ.

 

ΣΚΟΠΟΣ: Μέσα απο ευχαριστη δημιουργική ασχολία να ανακαλύψουν τα παιδιά το δημιουργικό τους δυναμικό και να αξιοποιήσουν τις δυνάμεις τους μαθαίνοντας καινούργια πράγματα.
ΠΩΣ ΞΕΚΙΝΗΣΕ.
Τα παιδιά είναι ηλικίας ,Δ,Ε,ΣΤ, δημοτικού, Α ,Γ γυμνασίου.
Το καλοκαίρι παρέα όλα μαζί ανάμεσα στα μπάνια και στο παιγνίδι ασχολήθηκαν με την ζωγραφική με ακριλικά.
Άρχισαν να ζωγραφίζουν πέτρες ,οι γονείς αγόρασαν και έπειτα άρχισαν να δημιουργούν και άλλα πράγματα πχ έφτιαχναν ζωγραφιές με μολύβι και χρώματα και τις πλαστικοποιούσαν και έκοβαν καλάμια για καδράκια ,
κάπως έσι οι γονείς αγόραζαν και εκείνα δημιούργησαν χαρτζιλίκι που αξιοποίησαν σε βόλτες ,σινεμά,escape room.
Φέτος τα ρώτησα αν ήθελαν να γνωρίσουν νέα υλικά όπως ξυλοκοπτική,υγρό γυαλί και πηλό.
Να κάνουν κατασκευές ,να κολήσουν βότσαλα, να μάθουν καινούργια πράγματα.
Συμφώνησαν με ενθουσιασμό.ετοίμασα τα υλικά.
Ταυτόχρονα πήρα και πέντε τετράδια ώστε να γράψουμε τις σπίθες τους.
Όταν βρεθήκαμε τους μίλησα για τις σπίθες και ασχοληθήκαμε με την γνωριμία των υλικών.
Ξεκίνησα να σεγάρω το ξύλο και να χρησιμοποιώ το υγρό γυαλί ,
τους ζήτησα να παρατηρήσουν αν λειτουργούσα με ασφάλεια.
Οι παρατηρήσεις τους που ήταν εύστοχες αφορούσαν την ασφάλεια με την οποία χρειάζεται να λειτουργούμε όταν χειριζόμαστε εργαλεία.
Έτσι ξεκίνησαν ένας ένας να μαθαίνουν τα υλικά.
Ταυτόχρονα παρατηρούσα την συμπεριφορά τους και τις δεξιότητές τους και τους έδινα επαίνους συγκεκριμένους για κάθε τι που έκαναν.και τα ενθάρινα.
Κάποια στιγμή ένα παιδί έκανε σχόλιο σε ένα άλλο ότι “εσυ δεν μπορείς να κόψεις ένα κύκλο.”
ευχαρίστησα το παιδί για το σχόλιό του γιατί ήταν ευκαιρία να μιλήσουμε για το πώς επικοινωνούμε.
¨δέν υπάρχει άνθρωπος που να μην έχει επικοινωνήσει με τέτοιον τρόπο έστω και μιά φορά.
Όμως αυτό έχει σεβασμό;
απάνησαν με μια φωνή :οχι.
Έχει αγάπη;
πάλι απάντησαν :όχι.
Μπορεί να βοηθήσει;
όχι.
Πώς θα μπορούσαμε να το αλλάξουμε για να έχει σεβασμό αγάπη και βοήθεια;
όλα τους έμειναν σιωπηλά.
Λίγα λεπτά μετά ένα παιδί είπε:
θα μπορούσαμε να του δείξουμε,
να το ενθαρρύνουμε.
Να το βοηθήσουμε.
Ήρθε και η στιγμή να δωθούν σπίθες.
Σήκωσα ένα ένα τα παιδιά και άρχισα να τους δίνω σπίθες ΄.
είχα πάρει πολύχρωμα αυτοκόλητα που τα κόλησα στην μπλούζα τους.
Σπίθες που αφορούσαν χαρακτηριστικά που έχουν, ικανότητες ,επικοινωνία,συναισθήματα.
Αρχισαν με ενθουσιασμό να συμπληρώνουν σπίθες μεταξύ τους
και ένα παιδί είπε :θέλουμε να δώσουμε και σε σας σπίθες!!
με έκπληξη και χαρά τις δέχτηκα, είχαν κεντρικό τους θέμα την φροντίδα.
Μετά πήραν ο καθένας το τετράδιό του και τις κόλλησαν μέσα.
Μερικές απο τις σπίθες που δώθηκαν:
συνεργαστήκαμε πολύ ωραία.
Έδειξες υπομονή.
Αυτή η εργασία βοηθάει την φιλία μας.
Είσαι υποστηρικτική.
Έχεις ωραίο ντύσιμο.
Είσαι εκφραστική.
Μαθαίνετε εύκολα.
Είσαι πειθαρχημένη/ος
παίρνεις προτωβουλίες.
Οργανωτική/ος, αξιοποιείς τον χρόνο.
Αγαπώ το γέλιο σου.
Έφτιαξες το πρώτο σου σχέδιο με υπομονή και προσοχή.
Είσαι καλό πειραχτήρι.
Έμαθες να χρησιμοποιείς την σέγα.
Έφτιαξες το πρώτο σου καλλιτέχνημα.
Είσαι συμφιλιωτής.
Νοιάζεσαι.
Κρατάς το λόγο σου.
Βοηθάς την ομάδα.
Μου αρέσουν οι γρατζουνιές στο πρόσωπό σου,σε ομορφαίνουν..
έκανες ωραία σχήματα.
Μου αρέσει το χιούμορ σου.
Νοιάζεσαι για τους άλλους.
Είσαι ευγενικός.
Στην αρχή υπήρχε κάποια αμηχανία όμως εύκολα εξελίχθηκε σε ενθουσιασμό.
Μοιραστήκαμε μια όμορφη εμπειρία και όμορφες στιγμές.
Ελπίζω του χρόνου να κάνουμε περισσότερα πράγματα ,αν θέλουν με βοηθό την πολύτιμη αυτοεκτίμηση.
Με πολλή αγάπη στην κ Βίκυ Σίμου.

Από τις εκδόσεις μας

Εξαρτήσεις & Δυνατές Επιθυμίες

Αξίζω

Διαταραχές Φαγητού

Γονείς, Έφηβοι & Όρια

Εγχειρίδιο για γονείς

Εγγραφή στο Newsletter*

Βρείτε μας στο

Νέο Site !

Επισκεφτείτε το NΕΟ site της  ΠΡΩΤΗΣ Ελληνικής Εταιρείας Αυτοεκτίμησης και Συμβουλευτικής
www.europe-esteem.gr

Σπίθες

  • "Αισθάνομαι ευτυχής που μπορεί κανείς σε πολύ λίγο χρόνο, κάτι που δεν το φανταζόμουν, να διώξει από πάνω του συναισθήματα αρνητικά μια ζωής. Συναισθήματα kokkiniγια τα οποία υπέφερα πολύ. ΑΘΗΝΑ "
  • "Χωρίς αυτοεκτίμηση δεν πας πουθενά στη ζωή. Χωρίς σεβασμό στον εαυτό σου δεν μπορείς να σταθείς στον κόσμο… Σας ευχαριστώ που βρεθήκατε ως φάρος να μου δείξετε την πορεία που πρέπει να ακολουθήσει το καράβι του εαυτού μου στη θάλασσα της ζωής… ΛΑΡΙΣΑ"
  • "Είναι ένα πολύ ωραίο σεμινάριο, διαφωτιστικό, βοηθητικό για προσωπική και επαγγελματική βοήθεια. Να είστε γερή και δυνατή, να δίνετε τις γνώσεις σας να τις μοιράζεστε μ’όλους εμάς που θέλουμε να kitriniβοηθηθούμε και να βοηθήσουμε. "